ஜூன் 22,
2005 புதன் – அபுதாபி
சுமார்
மூன்று மாதங்கள் அபுதாபியிலிருந்து 40கி.மீ. தூரத்தில் அமைந்திருக்கும் அல் வத்பா சிறையில்
இருந்து விட்டு இன்றைக்குத் தான் வெளியில் வந்திருக்கிறேன். முழுமையான விடுதலை இன்னும்
கிடைக்கவில்லை. பெயிலில் தான் விட்டிருக்கிறார்கள்.
சிறைக் காவலர்களைக் கடந்து வெளியில் வந்ததும்
கம்பெனியிலிருந்து யாராவது என்னை அழைத்துப் போக வந்திருக்கிறார்களா என்று சுற்றும்
முற்றும் பார்வையை ஓட்டினேன். யாரும் தட்டுப் படவில்லை. அரபி அரஃபாப் கை விட்டு விட்டான்
என்று மனசுக்குள் நினைத்தபடி மெதுவாக அங்கிருந்து நடக்கத் தொடங்கினேன். கொஞ்ச தூரம்
போனதும் தோளில் ஆதரவாய் ஒரு கை விழுந்தது. அபுபக்கர் சிரித்தபடி நின்று கொண்டிருந்தான்.
லாரி கொண்டு வந்திருந்தான்.
என்னை
ஏற்றிக் கொண்டு போய் என் அறையில் இறக்கி விட்டு விட்டு “ஆபீஸுக்கு நாளைக்கு வந்தால் போது”மென்று அரஃபாப் சொன்னதாகச் சொல்லி, கையில் செலவுக்குக்
கொஞ்சம் பணம் கொடுத்து விட்டுப் போனான்.
அறை
சுத்தமாகவே இருந்தது. என்னுடன் தங்கியிருக்கும் மற்ற இருவரும் வேலைக்குப் போய் விட்டிருந்தார்கள்.
என்னுடைய சூட்கேசின் மீது இந்தியாவிலிருந்து வந்திருந்த இரண்டு ஏர் மெயில் கடிதங்கள்
வைக்கப் பட்டிருந்தன. இரண்டையுமே மனைவி ராஜி தான் எழுதியிருந்தாள். பெரும்பாலும் ஒரே
விஷயத்தைத் தான் திரும்பத் திரும்ப எழுதியிருந்தாள்.
’முன்பெல்லாம்
15 நாட்களுக்கு ஒரு கடிதமாவது எழுதிக் கொண்டிருந்தாய். நீ அபுதாபிக்கு வேலை மாறிப்
போனதிலிருந்து அது குறைந்து கடந்த மூன்று மாதங்களாக சுத்தமாய் கடிதமே வரவில்லை. போனும்
பண்ணுவதில்லை. நான் எப்போது போன் பண்ணினாலும் உன் போன் ஆஃப் செய்யப்பட்டி ருப்பதாகவே
தகவல் வருகிறது. வேலைப் பளு அதிகமா அல்லது உனக்கு அங்கு ஏதும் நேர்ந்து விட்டதோ என்று
எனக்கு பயமாக இருக்கிறது. அதனால் கண்டிப்பாக கடிதம் எழுது.
துபாய்க்கு
நீ வேலைக்கென்று கிளம்பிப் போகும் போது என்னிடம் என்ன வாக்குக் கொடுத்து விட்டுப் போனாய்
என்று ஞாபகமிருக்கிறதா? மூன்றே மாதத்தில் எனக்கும் விசாவும் டிக்கெட்டும் அனுப்பி என்னையும்
உன்னுடன் அழைத்துக் கொள்வதாக. ஆனால்
ஐந்து மாதங்களைக் கடந்த பின்பும் என்னை அங்கு
அழைத்துக் கொள்வதற்கு எந்த முயற்சியும் நீ செய்வதாகத் தெரியவில்லை. ஒருவேளை உனக்கு
இனிமேல் நான் தேவைப்படாதவளாகி விட்டேனா?
இப்பொழுதெல்லாம்
வீட்டு போனுக்கு நிறைய அனாமதேய கால்கள் வருகின்றன. எல்லாமே ஆண்கள். நீ வீட்டில் இல்லை
என்பதைத் தெரிந்து கொண்டு அசிங்க அசிங்கமாய் பேசுகிறார்கள். பச்சையாக படுக்கைக்கு வா
என்று அழைப்பு விடுக்கிறார்கள். எனக்கு ரொம்பவும் பயமாக இருக்கிறதுடா. இரவுகளில் தூக்கமே
வர மாட்டேனென்கிறது. உன்னைக் கட்டிப் பிடித்துக் கொண்டு தூங்க வேண்டும் போலிருக்கிறது.
எப்படா அது சாத்தியமாகும் குல்ஸ் பையா…..’
எனக்கு
துக்கம் பீறிட்டுக் கொண்டு வந்தது. எனக்கு நேர்ந்ததையெல்லாம் நீ அறிய நேர்ந்தால் அதை
உன்னால் தாங்கிக் கொள்ள முடியாதும்மா. அதனால் தான் உனக்குக் கடிதம் எழுதவில்லை. நானே
இந்தியாவிற்கு முழுசாய்த் திரும்பி வருவேனா என்று தெரியவில்லையே! இதில் உன்னை எப்படிடா
கண்ணம்மா இங்கே அழைத்துக் கொள்ள முடியும்? ஸாரிடா செல்லம்…..
டிசம்பர்
17, 2004 வெள்ளி – சென்னை:
பம்பாய்
ஸ்ரீகிருஷ்ணா ஏஜென்சியிலிருந்து போன் பண்ணி நான் துபாயிலுள்ள கான்சாகிப் காண்ட்டிராக்டிங்
என்னும் கம்பெனியில் வேலைக்கு தேர்ந்தெடுக்கப் பட்டுவிட்டேன் என்ற தகவலைச் சொன்னார்கள்.
ஏதாவது ஃபேக்ஸ் நம்பர் கொடுத்தால் ஆஃபரை ஃபேக்ஸ் பண்ணுவதாகத் தெரிவித்தார்கள். அலுவலகத்தில் ஃபேக்ஸ் இருக்கிறது. ஆனாலும் அதைக்
கொடுக்க விரும்பவில்லை.
மதிய
உணவிற்கு வெளியே போய் வருவதாக சொல்லிவிட்டு கடை வீதிக்கு வந்தேன். எஸ்.டீ.டீ. பூத்
செண்டர்களில் யாரிடமாவது ஃபேக்ஸ் இருக்கிறதா என்று விசாரித்து, ஒரு நம்பரை வாங்கி பம்பாய்
ஏஜென்சிக்கு தெரிவித்து விட்டு காத்திருந்தேன்.
அரைமணி
நேரக் காத்திருத்தலுக்கு அப்புறம் தான் ஃபேக்ஸ் வந்தது. சம்பளம் நான் நேர்முகத் தேர்வில்
கேட்டிருந்ததை விடவும் மிகவும் குறைவாகவே போட்டிருந்தார்கள். மறுபடியும் பம்பாய் ஏஜென்சிக்கு
தொடர்பு கொண்டு விசாரித்த போது
”அது
அவர்களின் ஆஃபர். நல்ல கம்பெனி. உனக்கு விருப்பமென்றால் கையெழுத்துப் போட்டு அனுப்பு.
வேண்டாமென்றால் விட்டு விடு…”என்றார்கள் விட்டேத்தியாய். மனைவியிடம் பேசி விட்டு அங்கிருந்தபடியே
Accepted என்று கையெழுத்துப் போட்டு திரும்பவும் ஃபேக்ஸ் பண்ணினேன்.
டிசம்பர்
22, 2004 புதன் – சென்னை:
நந்தனத்தில்
உள்ள மருத்துவப் பரிசோதணைக் கூடத்தில் மெடிக்கல் செக் அப் செய்து கொண்டேன். மாலையில்
முடிவுகளை வாங்கப் போன போது வெடிகுண்டைத் தூக்கி வீசினார்கள். என்னுடைய உடலில் ஹெப்படைஸ்
பி என்னும் வைரஸ் தொற்று இருப்பதாகவும் அதனால் மெடிக்கலி அன்ஃபிட் என்றும் வெளிநாட்டு
வேலைக்கெல்லாம் என்னால் போக முடியாது என்றும் சொன்னார்கள்.
”ஹெப்படைஸ்
பின்னா என்ன டாக்டர்? அது அவ்வளவு பெரிய வியாதியா?”என்று நடுங்கியபடி மருத்துவரிடம் கேட்டேன். வெளிநாட்டு
வேலைகளுக்குப் போக முடியாது என்பதை விடவும் சீக்கிரம் செத்துப் போய் விடுவோனோ என்கிற பயமே மனம் முழுவதும் வியாபித்துக் கிடந்தது.
“உங்களுக்கு
சின்ன வயசுல மஞ்சள் காமாலை நோய் மாதிரி எதுவும் வந்துருக்கா….?” என்றார் டாக்டர். ”ஆமாம்….”என்று
ஆமோதித்தேன். அம்மா கீழாநெல்லியை அரைத்து உருண்டை உருண்டையாய் உருட்டிக் கொடுக்க அடித்
தொண்டையில் கசக்கும் அதை மூன்று வேளைகளும் கண்ணீர் மல்க விழுங்கியது ஞாபகம் வந்து இப்போதும்
எனக்கு வாயில் கசப்பு எட்டிப் பார்த்தது.
“மஞ்சள்
காமாலை நோய்க்கான வைரஸ் தான் ஹெப்படைஸ் பின்கிறது….”
“அப்பவே
அதுக்கு மருந்து சாப்பிட்டு குணமாகிட்டேனே டாக்டர்….”
“ஹெப்படைஸ்
பி வைரஸ் தொற்று ஒரு தடவை உடலுக்குள்ள போனாலே அது அழியவே அழியாது. நோய்க்கான அறிகுறிகள்
தெரியாட்டாலும் அது ரத்தத்துலேயே தான் இருக்கும். அதை முழுசா அழிக்கிறதுக்கு இன்னும்
மருந்தே கண்டுபிடிக்கல….”
“அப்ப
நான் சீக்கிரமே செத்துப் போயிடுவனா டாக்டர்…..”அழுதே விட்டேன்.
”நோ…
நோ…. அது பெருசா உபத்திரவம் எதுவும் பண்ணாது. ஆனா நீங்க வெளிநாட்டுக்கு வேலைக்குப்
போக முடியாது அவ்வளவு தான்….” என்று சிரித்துக் கொண்டே தைரியம் சொல்லி அனுப்பி வைத்தார்
மருத்துவர். என்னுடைய வெளிநாட்டுக் கனவுகள் பணாலானது.
டிசம்பர்
25, 2004 சனி – சென்னை:
பம்பாய்
ஏஜென்சி போனில் தொடர்பு கொண்டு ஏன் இன்னும் மெடிக்கல் சர்ட்டிபிகேட்டை அனுப்பி வைக்கவில்லை
என்று விசாரித்தார்கள். மருத்துவர் சொன்ன விவரத்தைச் சொல்லவும், அவர்கள் மெடிக்கல்
சர்ட்டிபிகேட்டை ஃபேக்ஸ் பண்ணச் சொன்னார்கள்.
அதைப்
பார்த்ததும், “உங்கள் சென்னை மருத்துவர்கள் அப்டேட்டே ஆகாமல் ஹைதர்காலத்து விதிகளையே
இன்னும் கட்டி அழுது கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று நினைக்கிறேன். இப்போதெல்லாம் யு.ஏ.யில்
இரண்டே இரண்டு வியாதிகளுக்கான டெஸ்ட்கள் மட்டும் தான் பண்ணுவார்கள். ஒன்று எயிட்ஸ்;
இன்னொன்று டீ.பி. மற்றதை எல்லாம் அவர்கள் பொருட் படுத்துவதே இல்லை. விசா வந்து விட்டது.
சீக்கிரம் பம்பாய்க்கு வந்து சேருங்கள்….” என்றார்கள்.
அவர்கள்
சொன்னதைக் கேட்கவும் கொஞ்சம் ஆறுதலாகவும் சந்தோஷமாகவும் இருந்தது. அதே சமயத்தில் பணம்
பிடுங்குவதற்காகப் பொய் சொல்கிறார்களோ என்று பயமாகவும் இருந்தது. நண்பர்கள் சிலரிடம்
விசாரித்த போது ஸ்ரீகிருஷ்ணா ஏஜென்சி மிகவும் நம்பகமான கம்பெனி தான் என்றார்கள்.
மனைவி
தான் நம்பிக்கை அளித்தாள். ஆனது ஆகட்டும். போயிட்டு வாப்பா. அப்படியே அவர்கள் ஏமாற்றினால்
தான் என்ன? இருபதாயிரம் ரூபாய் செலவில் துபாயைச் சுற்றிப் பார்த்து விட்டு திரும்பி
வந்ததாக இருக்கட்டும் என்று சொல்லி விட்டாள்.
ஜனவரி
03, 2005 திங்கள் – பம்பாய்:
நேற்றே
பம்பாய்க்கு வந்து விட்டேன். இரயில்வே ஸ்டேசனுக்குப் பக்கத்தில் ஒரு லாட்ஜில் அறையெடுத்துத்
தங்கி யிருந்தேன். எங்கு பார்த்தாலும் விலை மாதர்கள் பார்வையிலேயே பாய் விரித்தபடி
அலைந்து கொண்டிருந்தார்கள். எயிட்ஸ் பற்றிப் பயமாக இருந்ததால் சபலத்தை அடக்கிக் கொண்டேன்.
ஸ்ரீகிருஷ்ணா
ஏஜென்சியில் காலையிலேயே பணத்தைக் கட்டச் சொல்லி விட்டார்கள். ஆனால் நண்பகலுக்கு மேல்
தான் பாஸ்போர்ட்டையும் விமான டிக்கெட்டையும் கொடுத்து ஏர்போர்ட்டிற்கு வேகமாகப் போகும்படி
விரட்டினார்கள்.
அப்போது
தான் தெரிந்தது. நான் விசிட் விசாவில் தான் துபாய்க்கு அழைக்கப் பட்டிருக்கிறேன் என்கிற
விபரம். விசிட் விசா மூன்று மாதங்களுக்கு செல்லும் என்றும் அதற்குள் வேலையில் என்னுடைய
கெட்டிக்காரத்தனத்தை பரிசோதித்து விட்டுத் தான் வேலைக்கான விசா (WORK PERMIT) எடுத்துத்
தருவார்களாம். வாழ்க்கையில் மறுபடியும் ஒரு செக்.
இரவு
ஏழு மணிக்கு விமானம் தரை இறங்கியது. கம்பெனியின் டிரைவர் ஏர்போர்ட்டிற்கு வந்து அழைத்துப்
போனான். அழகழகான உயரஉயரமான கட்டிடங்கள் வண்ண வண்ணமாய்ப் பிரகாசிக்கும் விளக்குகளினூடே
பயணித்து சுற்றிலும் வெட்டவெளியாய் இருக்கும் ஒரு பொட்டல் வெளியில் இறக்கி விட்டான்.
அந்த இடத்தின் பெயர் ஜபீல் அலி என்றார்கள். அதுதான் கம்பெனியின் லேபர் கேம்ப்பாம்.
நல்ல அறையும் கட்டிலும் கம்பளியும் கொடுத்தார்கள். தூக்கம் தான் அறவே வரவில்லை.
ஜனவரி
04, 2005 செவ்வாய் –துபாய்:
கான்சாகிப்
காண்ட்ராக்டிங் எல்.எல்.சி. என்னும் கம்பெனியில் சீனியர் பிராஜெக்ட் என்ஜினியராக வேலையில்
சேர்ந்தேன். EMAAR INTERIOR FIT OUT WORKS என்கிற பிராஜெக்ட் சைட்டிற்கு அனுப்பி வைத்தார்கள்.
சுரேந்திரன் என்கிற மலையாளி தான் பிராஜெக்ட் மேனேஷர். படபடவென்று பேசி கண்ணாடிப் பாத்திரம்
போன்ற மனதை படீரென்று போட்டு உடைத்து விடுகிறான்.
பக்கத்தில்
உள்ள கடையில் எடீஸ்லாட் என்னும் டெலிபோன் கார்டு வாங்கி மனைவிக்கு போன் பண்ணினேன்.
சாப்பாடு பெரிய பிரச்னையாக இருக்கிறது. மதிய உணவு சாப்பிடவே இல்லை. காலையிலும் இரவிலும்
லேபர் கேம்ப்பில் சாப்பிட்டேன். உணவு படு மோசமாக இருந்தது.
ஜனவரி
07, 2005 வெள்ளி –துபாய்:
வெள்ளிக்
கிழமை - வார விடுமுறை நாள். வீடு தேடும் படலம் தொடங்கியது. அகமதாபாத்திலிருந்து வந்து
டிசைன் என்ஜினியராக வேலைக்குச் சேர்ந்திருக்கும் ஆதேஷ் ஸ்ரீவத்ஸா என்பவருடன் சேர்ந்து
கொண்டு இருவரும் வீடு தேடத் தொடங்கினோம்.
ஆதேஷ்
தான், துபாயில் வாடகை மிக மிக அதிகம் என்றும்
ஷார்ஷாவிலும் அஜ்மானிலும் அது கொஞ்சம் affordable ஆகயிருக்குமென்று சொல்லி, ஜபீல் அலியிலிருந்து
ஷேர் வேனில் பர் துபாய் போய் அங்கிருந்து பஸ்ஸில்
ஷார்ஷா போய் வீடு தேடத் தொடங்கினோம். அஜ்மான் கொஞ்சம் தூரம் என்பதால் அங்கு
வேண்டாம் என்று முடிவு செய்து கொண்டோம்.
மூன்று
ரூம்கள் பார்த்தோம். முதல் ரூம் இருவருக்குமே பிடிக்கவில்லை. இரண்டாவது ரூம் இருவருக்குமே
பிடித்திருந்தது. ஆனால் ஐந்து மாத வாடகையை முன் பணமாகக் கேட்டதால் வேண்டா மென்று விட்டு
விட்டோம். மூன்றாவது ரூம் ரோலா பஸ் ஸ்டாண்டிற்கு அருகில் பார்த்தோம். தமிழர். வாடகையும்
குறைவு. எனக்குப் பிடித்திருந்தது. ஆனால் ஏனோ ஆதேஷிற்குப் பிடிக்கவில்லை.
லேபர்
கேம்ப்பிற்குத் திரும்ப மிகவும் காலதாமதமாகி விட்டது. அர்த்த ராத்திரியில் கேம்ப்பைக்
கண்டுபிடிக்கவும் மிகவும் சிரமப் பட்டோம். நடுநிசி 01:30க்குத் தான் அறைக்குத் திரும்பினோம்.
கால்களிலெல்லாம் ஒரே வலி.
ஜனவரி
14, 2005 வெள்ளி –ஷார்ஷா:
ஆதேஷின்
வட இந்திய நண்பர் ஒருவரின் மூலம் ஷார்ஷாவில் ஹில்லி டவர் என்னும் பில்டிங்கில் பத்தாவது
மாடியில் ஒரு அறையை முடிவு செய்து குடி போனோம். அங்கு ஏற்கெனவே பிரகாஷ் என்பவர் குடியிருந்தார்.
அவருடன் நாங்களும் அறையை ஷேர் பண்ணிக் கொள்ள முடிவானது.
ஜனவரி
21, 2005 வெள்ளி –ஷார்ஷா:
பிரகாஷ்
என்னையும் ஆதேஷையும் பக்கத்தில் உள்ள கார்னிஸ் என்னும் கடற்கரைக்கு அழைத்துப் போனான்.
கடலிலிருந்து கால்வாய் வெட்டிக் கொண்டு வந்தது போல ஆற்றின் அகலம் தான் இருந்தது கடல்.
நீர் நீலநிறமாய் இருப்பதால் கடல் என அழைக்க வேண்டியிருக்கிறது. ஆனாலும் நடுவில் நீரூற்றுப்
போல் பொங்குகிற செயற்கை அமைப்புடன் மிக அழகான மசூதியும் பூக்கள் நிரம்பிய பூங்காவும்
புல்வெளியும் ரசிக்கத் தக்கதாய் இருந்தது. கரையில் நீள நடந்து பொழுது போக்கினோம்.
பிப்ரவரி
17, 2005 வியாழன் – துபாய்:
கடந்து
போன தினங்களில் சைட்டில் வேலை பெண்டை நிமிர்த்தி விட்டது. நாட் குறிப்புகள் எழுதக்
கூட அவகாசமில்லை. விடுமுறை தினங்களிலும் வேலைக்குப் போக வேண்டி யிருந்தது.
பிப்ரவரி
20, 2005 ஞாயிறு – துபாய்:
மிகவும்
அதிர்ச்சியான செய்தி. ஹெச்.ஆர்.டி. மேனேஷர் போன் பண்ணி எனக்கு வேலைக்கான விசா எடுக்கப்
போனபோது ஏற்கெனவே வேறொரு அபுதாபி கம்பெனியின் மூலம் எனக்கு கொத்தனார் வேலைக்கான விசா
எடுக்கப் பட்டிருப்பதாகவும் அதனால் லேபர் மினிஸ்ட்ரியில் என்னுடைய விண்ணப்பத்தை ரிஜெக்ட்
பண்ணி விட்டதாகவும் தெரிவித்தார்.
உடனேயே
தலைமை அலுவலகத்திற்கு விழுந்தடித்துக் கொண்டு ஓடினேன் ’நீ இங்கு வேலை பார்த்துக் கொண்டே வேறொரு கம்பெனியிலும்
வேலைக்கு முயற்சித்திருக்கிறாயா?’ என்று கடுப்படித்தார்கள். நான் இல்லவே இல்லை என்றேன்.
அப்படியென்றால்
நீ இந்தியாவில் இருக்கும் போதே அபுதாபி கம்பெனியும் வேலைக்கான விசாவை எடுத்திருக்க
வேண்டும் என்றார். ஆச்சர்யம் தான்; ஒரே பாஸ்போர்ட்டிற்கு துபாய் இமிக்ரேசனில் விசிட்
விசாவும் அபுதாபி இமிக்ரேசனில் வேலைக்கான விசாவும் தந்திருக்கிறார்கள்.
”அதெப்படி
முடியும்; நான் தான் எந்தக் கம்பெனியின் காண்ட்ராக்டிலும் கையெழுத்தே போட வில்லையே…”என்றேன்
அப்பாவியாய்.
அவர்
சிரித்துக் கொண்டே“யு.ஏ.யில் விசா வாங்குவதற்கு உன்னுடைய கையெழுத்தெல்லாம் தேவையில்லை. பாஸ்போர்ட் நகலும் மூன்று போட்டோக்களும் இருந்தால்
போதும். யார் வேண்டுமானாலும் பணம் கொடுத்தால் விசா கொடுத்து விடுவார்கள்….”என்றவர்
”நீ போய் அபுதாபி விசாவைக் கேன்சல் பண்ணி விட்டு
வந்தால் தான் இங்கு புதிதாய் விசா எடுக்க முடியும்….” என்றார் முடிவாக.
எனக்கு
இலேசாய் ஞாபகம் வந்தது. துபாயிக்கு பயணப் படுவதற்கான ஏற்பாடுகளில் மும்முரமாய் இருந்த
போது திருவனந்தபுரத்திலிருந்து ஒரு டிராவல் ஏஜெண்ட் போன் பண்ணி எனக்கு யு.ஏ.யில் வேலை
உறுதியாகி விட்டது என்றும் எப்போது கிளம்ப சௌகரியப்படும் என்றும் கேட்டார். எனக்கு
ஆர்வம் இல்லை என்று சொல்லி போனை வைத்து விட்டேன்.
அவர்
மறுபடியும் போன் பண்ணி ”நீ தானே அப்ளை பண்ணியிருந்தாய். இப்போது ஆர்வமில்லை என்றால்
என்ன அர்த்தம்? அவர்கள் உனக்கு விசா எடுத்து விட்டார்களே….!” என்றார். நான் அவர் சொல்வதை
சீரியசாகவே எடுத்துக் கொள்ளவில்லை.
என்னுடைய
சம்மதம் இல்லாமல் எனக்கு எப்படி வேலைக்கான விசா எடுக்க முடியுமென்று யோசித்து பொய்
சொல்கிறார் என்று நினைத்து போனை துண்டித்து விட்டேன். அவரும் அதற்கப்புறம் தொந்தரவு
பண்ணவில்லை.
பிப்ரவரி
28, 2005 திங்கள் – அபுதாபி:
அல்
மவாஸிம் என்கிற அபுதாபி கம்பெனி எனக்காக விசா எடுத்திருக்கிறது என்று அறிந்து கொண்டு
அதை கேன்சல் பண்ணுவதற்காக அபுதாபிக்குக் கிளம்பிப் போனேன். இன்ஜினியரிங் படித்தவனுக்கு
கொத்தனார் வேலைக்கு விசா எடுத்திருக்கும் கம்பெனி எப்படிப்பட்ட கம்பெனியாக இருக்கும்?
விசாவைக் கேன்சல் பண்ணுவதற்கு பணம் எதுவும் கேட்பார்களோ என்றும் பயமாக இருந்தது.
அபுதாபி
இமிக்ரேசனில் போய் முட்டி மோதி ஒரு மலையாள நண்பரின் மூலம் விசாரித்து எப்படியோ அல்
மவாஸிம் கம்பெனியின் போன் நம்பரைப் பெற்று அலுவலகத்திற்குத் தொடர்பு கொண்ட போது அவர்கள்
அரஃபாபிடம் பேசும்படி சொல்லி அவரின் மொபைல் நம்பரைக் கொடுத்தார்கள்.
அவர்
தான் இப்போது வேலைத் தளத்தில் இருப்பதாகவும் அங்கு வந்து தன்னை சந்திக்கும் படியும்
தெரிவித்து எப்படி வர வேண்டும் என்கிற விபரங்களையும் விளக்கமாக சொன்னார். ஒரு டாக்ஸி
பிடித்து டிரைவரிடமிருந்த போனில் தொடர்பு கொண்டு டிரைவரையே பேசச் சொல்லி அவரிருந்த
இடத்திற்குப் போய்ச் சேர்ந்து விட்டேன்.
நான்
எதிர்பார்த்துப் போயிருந்தபடி அவர் அத்தனை மோசமானவராய் இருக்கவில்லை. மூச்சுக்கு மூச்சு
மை ஃபிரண்ட் மை ஃபிரண்ட் என்று விளித்து மிகவும் இணக்கமாகவே பேசினார். அவரால் எனக்கு
ஏற்பட்டு விட்ட மன உளைச்சல்களுக்கும் அசௌகரியங்களுக்கெல்லாம் வருத்தம் தெரிவித்தார்.
”நீ
என்னைத் தேடி வந்திருக்கிற என்னுடைய விருந்தினன். உன்னை நான் உபசரிக்க வேண்டும். அதனால்
நீ முதலில் போய் சாப்பிட்டு விட்டு வந்து விடு. அப்புறம் நாம் மேற்கொண்டு பேசலாம்…”என்றபடி
100 திர்ஹாமை எடுத்துக் கொடுத்து அவரின் டிரைவரையும் அனுப்பி வைத்தார்.
எனக்கு
மிகவும் நெகிழ்ச்சியாகவும் அரபியர்களில் இத்தனை நல்லவர்களும் இருக்கிறார்களா என்று
ஆச்சர்யமாகவும் இருந்தது.
சாப்பிட்டு விட்டு மலர்ச்சியாக
வரவும் இந்திய ஏஜெண்ட்டு தான் பணத்திற்காக
தன்னைத் தவறாக வழி நடத்தி சம்பந்தப்பட்டவர்களிடம் சம்மதம் வாங்காமலேயே விசா எடுக்கச்
சொல்லி விட்டார் என்றும் இன்ஜினியருக்கான விசா எடுப்பதென்றால் டிகிரி சர்ட்டிபிகேட்டில் மினிஸ்ட்டிரியின் முத்திரை பெறுவதற்குக் காலதாமதமாகுமென்று
சொல்லி ஒர்க்கர்ஸ் விசா எடுக்க வைத்து விட்டதாகவும்
தெரிவித்தார்.
விசாவைக்
கேன்சல் பண்ணுவதெல்லாம் பெரிய விஷயமில்லை. அதை நாளைக்கே பண்ணி விடுவதாக உத்தரவாதமளித்தவர்
துபாயில் எந்தக் கம்பெனி, எவ்வளவு சம்பளம் என்கிற விபரமெல்லாம் விசாரித்தார். நான்
சொல்லவும், “நீ ஏன் என்னிடமே வேலையில் சேர்ந்து கொள்ளக் கூடாது? உன்னை எங்கள் கம்பெனியின்
பிராஜெக்ட் மேனேஷராக்கி துபாய் கம்பெனி தருவதை விடவும் 500 திர்ஹாம் அதிகம் + தங்கும்
அறையும் தருகிறேன்….” என்றார்.
எனக்கு
இலேசான சபலம் எட்டிப் பார்த்தது. இருந்தாலும் “அது சரியாக வராது. இப்போதைய கம்பெனியும்
அதை அனுமதிக்காது. என்னுடைய பாஸ்போர்ட் அவர்களிடம் தான் இருக்கிறது…” என்றேன்.
“அந்தக்
கவலை எல்லாம் உனக்கு வேண்டாம். நான் உங்களின் அரஃபாபிடம் பேசி உனக்கு எதுவும் பிரச்னை
வராமல் பார்த்துக் கொள்கிறேன்….” என்று சொல்லவும் நானும் சம்மதித்தேன். அவருடைய காரிலேயே
அலுவலத்திற்கு அழைத்துப் போய் ஆஃபர் லெட்டரையும் அடித்துக் கொடுத்து அனுப்பி விட்டார்.
மார்ச் 06, 2005 ஞாயிறு – அபுதாபி:
புதிய கம்பெனியில் வேலையில் சேர்ந்து கொண்டேன். ஒர்க்கர்ஸ் விசாவை இன்ஜினியர்
விசாவாக மாற்றித் தருவதாக உத்திரவாத மளித்து அதற்கான வேலைகளையும் தொடங்கி விட்டார்கள்.
அபுதாபி
என்பது ஒரு சிறிய தீவு. எங்கிருந்து பார்த்தாலும் கடலின் நீலம் கண்ணுக்கு குளிர்ச்சியூட்டுவதாய்
இருக்கிறது. அபுதாபிக்கு மிக அருகில் அல் படீன் என்னும் பழமையான நகரத்தில் ஒரு விஸ்தாரமான
வில்லா கட்டுகிற பணிக்கு என்னை இன்சார்ஸாக நியமித்திருக்கிறார்கள்.
அங்கு
ஏற்கெனவே அடித்தளம் போடுவதற்கான மண் தோண்டுகிற வேலை தொடங்கி மும்முரமாய் நடந்து கொண்டிருந்தது.
ஆனால் கட்டிட வரைபடங்கள் இன்னும் மினிஸ்ட்ரியிலிருது அப்ரூவல் ஆகி வரவில்லை.
வேலைத்
தளத்தைச் சுற்றிலும் நிறைய குடியிருப்புகளும் கடை வீதிகளும் இருக்கின்றன. மிக பக்கத்திலேயே
ஒரு கட்டிடத்தில் எனக்கான தங்கும் அறையும் ஏற்பாடு செய்யப் பட்டிருக்கிறது. என்னுடன்
மேலும் இருவர் தங்கி யிருக்கிறார்கள். அறை எல்லா வசதிகளுடனும் ஃபர்னிஷ் செய்யப்பட்டு
இருக்கிறது.
மார்ச் 10, 2005 வியாழன் –அபுதாபி:
சைட்டை ஒட்டி மூன்றடிக்கும் குறைவான தூரத்திலிருக்கும் ஒரு வீட்டில் முழுக்க
கறுப்பு அங்கியும் பர்தாவும் அணிந்த ஒரு பெண்
குழந்தைக்கு சோறூட்டிக் கொண்டிருந்தாள். முகம் மட்டுமே வெளியில் தெரிந்தது.
அது மிகவும் வசீகரமாகவும் இந்திய சாயலுடனும் இருந்தது. நான் அவளை வெறித்துப் பார்ப்பதை
ஒரு கணத்தில் அவதானித்தவளின் இதழ்களில் ஒரு புன்னகைக் கீற்று மின்னலென ஓடி மறைந்தது.
கொஞ்சம்
தைரியத்தை வர வழைத்துக் கொண்டு அந்த வீட்டின் காம்பௌண்ட் சுவருக்கு அருகில் போய் “இந்தியாவா….”
என்றேன் மெதுவாக. “ம்… கோட்டையம்….” என்றவளின் மொழியில் மலையாள வாடை சாரலென வந்து சிலிர்ப்பூட்டியது.
நான் “சென்னை; தமிழ்….” என்றேன். ”யானும் கொறச்சுக் கொறச்சு
தமிழ் அறியும்….”என்றாள் மழலைத் தமிழில். கொஞ்ச நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தோம்.
மார்ச் 15, 2005 செவ்வாய் –அபுதாபி:
வேலைத்
தளத்திற்குப் பக்கத்து வீட்டிலிருக்கும் மலையாளப் பெண்ணின் பெயர் ஷர்மிளா. கோட்டயத்திலிருந்து
வந்து ஒரு அரபியின் வீட்டில் வீட்டு வேலைகள் செய்து கொண்டிருக்கிறாள். தினசரி அவளுடன்
கொஞ்ச நேரம் பேசிக் கொண்டிருப்பதை வழக்கமாக்கிக் கொண்டிருக்கிறேன்.
அவளுக்குக்
கல்யாணமாகி பத்து வயதில் ஒரு பெண் குழந்தை ஊரில் அவளின் அம்மாவிடம் வளர்கிறது. புருஷனிடமிருந்து
பிரிந்து வந்து விட்டாள். அதைப் பற்றிக் கேட்ட போது ”ஆ ஆள் ஒரு மிருகம். கழிசடை…..”என்று ஏகப்பட்ட மலையாள
கெட்ட வார்த்தைகளில் திட்டத் தொடங்கி விட்டாள்.
அவன்
வேலை வெட்டிக்குப் போகாமல் ஊர் சுற்றிக் கொண்டு இவளின் சம்பாத்யத்தில் தின்று கொழுத்துக் கொண்டிருந்ததைக் கூட சகித்துக்
கொண்டாளாம். ஆனால் அவள் வீட்டில் இல்லாத போது எட்டு வயதுப் பெண்ணிடம் அதுவும் அவன்
பெற்ற மகளிடமே பாலியல் உறவு கொள்ள முயற்சித்ததை அறிந்ததும் காறித் துப்பி விட்டு குழந்தையுடன்
வெளியேறி விட்டதாய்த் தெரிவித்தாள். நான் உறைந்து போனேன். இப்படியும் மனிதர்களா, என்ன
மாதிரியான மன வார்ப்புகள் அவர்களுக்கு…..!
மார்ச் 25, 2005 வெள்ளி –துபாய்:
நேற்றுத் தான் ரொம்பவும் பயந்து கொண்டே ஷர்மிளாவிடம், நாளைக்கு நாமிருவரும் வெளியில்
எங்காவது போய்விட்டு வரலாமா என்று கேட்டேன். அவளும் ஆச்சர்யமாக கொஞ்சமும் தயங்காமல்
உடனேயே சரி என்றாள்.
அரபி
வீட்டில் உன்னை வெளியில் எல்லாம் போக விடுவார்களா என்று கேட்ட போது அவளுக்குத் தெரிந்த
மலையாளக் குடும்பம் ஒன்று துபாயில் இருப்பதாகவும் அவர்கள் தான் ஷர்மிளாவை அரபியின்
வீட்டில் வேலைக்குச் சேர்த்து விட்டதாகவும் அங்கு போவதாகச் சொன்னால் அனுமதித்து விடுவார்கள்
என்றும் சொன்னாள்.
காலையிலேயே
அபுதாபி பஸ் ஸ்டாண்டிற்கு வந்து விட்டாள். எங்கு போகலாம் என்று கேட்ட போது, நான்கு
சுவர்களுக்குள் இருந்து இருந்து மூச்சு முட்டுகிறது. நீ எங்கு அழைத்துப் போனாலும் வருகிறேன்
என்றாள். துபாயில் குளோபல் வில்லேஸ் என்றொரு பொருட்காட்சித் திடல் இருப்பதாக அறிந்திருந்தேன்.
அங்கு போகலாம் என்று முடிவு செய்து கிளம்பினோம்.
குளோபல்
வில்லேஸைச் சுற்றிப் பார்த்தது - அதுவும் ஒரு பெண்ணுடன் – அற்புதமான அனுபவமாக இருந்தது.
அது ஒரு மிகப் பிரமாண்டமான விசாலமான திறந்த வெளி தீம் பார்க். நடக்க நடக்க ரம்மியமான
காட்சிகளுடன் விரிந்து கொண்டே போனது. முழுவதும் பார்த்து முடிக்க மூன்று நாட்களுக்கும்
மேலாகும் போலிருந்தது.
இந்தியா,
பாகிஸ்தான், கனடா, ஆஸ்திரேலியா, ஜெர்மனி, சிங்கப்பூர் என்று ஒவ்வொரு நாட்டின் பெயரிலும்
அந்தந்த நாடுகளின் பிரதான அடையாளங்களுடன் அமைக்கப் பட்டிருந்த முகப்புகள் அற்புதமாக
இருந்தன. இந்தியாவின் முகப்பாக செங்கோட்டையை அமைத்திருந்தார்கள்.
உள்ளே
இருந்த ஸ்டால்களில் எல்லாம் ஆடைகள், அலங்காரப் பொருட்கள், வீட்டு உபயோகப் பொருட்கள்,
உணவுப் பொருட்கள் என்று விற்றுக் கொண்டிருந்தார்கள். விலை வெளியில் விடவும் மிகமிக
அதிகமாக இருந்தது. ஷர்மிளாவிற்கு வண்ணக் கற்கள் மின்னுகிற ரோல்டு கோல்டு கழுத்து சங்கிலி
ஒன்றை வாங்கிப் பரிசளித்தேன். சந்தோஷமாக வாங்கி அங்கேயே அணிந்து கொண்டாள்.
விதவிதமான
விளையாட்டுகளும், வான வேடிக்கைகளும், லேசர் ஒளி நீரூற்று நடனங்களுமாய் பார்க்கப் பார்க்க
மனம் கொள்ளை போனது. கண்களுக்கு சலிக்கவே இல்லை. ஆனால் கால்கள் வலிக்கத் தொடங்கின. நன்றாக
இருட்டியதும் பொருட்காட்சித் திடலிலிருந்து வெளியே வந்தோம்.
”இனி
என்ன செய்யலாம்?” என்றேன். “உன் விருப்பம்…” என்றாள். “இரவிற்கு துபாயிலேயே ஏதாவது
ஹோட்டலில் அறையெடுத்துத் தங்கி விட்டு அதிகாலையில் அபுதாபி போய்க் கொள்ளலாமா…” என்றேன்
கொஞ்சம் தயங்கிய குரலில். உடனேயே சரி என்றாள்.
ஹோட்டல்
அறையில் எங்களுக்கு மனத் தடைகள் உடைய அதிக நேரமாகவில்லை. இரவு முழுவதும் தூங்கவே இல்லை.
சலிக்கச் சலிக்கப் பேசினோம். உடல் வலிக்க வலிக்க முயங்கினோம். அவளின் உடலும் நீண்ட
காலமாகத் தீண்டப் படாமல் ஒரு ஆணின் நெருக்கத்திற்கு ஏங்கிக் கிடந்திருப்பதை அவளின்
அதீதக் கிறக்கத்திலும் கண் சொருகிய முனகல்களிலும் உணர்ந்து கொண்டேன்.
முதல்
தடவை முயங்கத் தயாராகும் போது நான் காண்டம் உறையைப் பிரிப்பததைப் பார்த்ததும் “ஏன்
எயிட்ஸ் வந்து விடுமென்று பயப்படுகிறாயா?”என்றாள் பட்டென்று. “அப்படியெல்லாம் ஒன்றும்
இல்லை…” என்று நான் ஏதோ சொல்ல வந்ததைக் கூட பொருட் படுத்தாமல் அவளே தொடர்ந்தாள்.
“நீ
அழைத்ததும் பிகு பண்ணாமல் உடனேயே உன்னுடன் கிளம்பி வந்து விட்டதால் என்னை அல்பமானவள்
என்று கூட நீ நினைத்துக் கொண்டிருக்கலாம். அதுபற்றி எனக்குக் கவலை இல்லை. ஆனால் முதல் தடவை உன்னை பார்த்ததுமே எனக்கு உன் மேல்
அப்படி ஒரு பிரேமை உண்டாகி விட்டது. அது ஏனென்று
எனக்குச் சொல்லத் தெரியவில்லை….”என்று என்னை இறுக்கி அணைத்துக் கொண்டாள்.
அப்புறம்
என் காதுகளை நாவால் வருடியபடி ”என்னுடைய இரண்டாவது குழந்தையை உன் மூலம் பெற்றுக் கொள்ள
பிரியப் படுகிறேன்…..” என்று சிணுங்கும் குரலில் சொன்னாள். நான் காண்டமைத் தூக்கி எறிந்து விட்டு
அவளின் மீது விழுந்து மூர்க்கமாய் இயங்கத் தொடங்கினேன்.
மார்ச் 26, 2005 வெள்ளி –அபுதபி:
மிக அதிகாலையில்
ஹோட்டல் ரூமைக் காலி பண்ணிவிட்டு அபுதாபிக்குக் கிளம்பிப் போனோம். விடைபெறும் போது
ஷர்மிளாவிடம் அடுத்த வாரமும் இதைப் போலவே எங்காவது போய்விட்டு வரலாமா என்று கேட்டேன்.
“ஆளுக்கு ஆசை தான். வாரவாரமென்றால் அரபி விட மாட்டான். அவனுக்கு சந்தேகமும் வந்து விடும்.
மாதம் ஒரு நாள் வைத்துக் கொள்ளலாம்….” என்றாள்.
ஏப்ரல் 05, 2005 செவ்வாய் – அபுதாபி:
இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு வேலைத் தளத்தில் மிக மோசமான ஒரு விபத்து நிகழ்ந்து
விட்டது. வரைபட அப்ரூவலுக்காக ஆர்க்கிடெக்ட் அலுவலகத்திற்கும் அபுதாபி மினிஸ்ட்ரிக்குமாய்
அலைந்து கொண்டிருந்ததில் நாலைந்து நாட்களாக என்னால் சைட்டிற்குப் போக முடிய வில்லை.
அடித்தளம்
அமைப்பதற்காகத் தோண்டியிருந்த நீளமான ஆழமான குழிகளில் எல்லாம் சமீபத்தில் பெய்த பெரு
மழையில் நீர் தேங்கி குழிகள் கேவிங் ஆகிக் கொண்டிருந்ததை டூட்டியில் இருந்த சூபர்வைசர்
பொருட்படுத்தவும் இல்லை. என் கவனத்திற்குக் கொண்டு வரவும் இல்லை.
திடீரென்று
சைட்டிற்குப் பக்கத்தில் உள்ள வீட்டின் மிகப் பழைய ஏற்கெனவே பலவீனமாய் இருந்த காம்பௌண்ட்
சுவர் இடிந்து விழுந்து விட்டது. அது எப்படி அரபி வீட்டின் பக்கம் சரிந்து விழுந்தென்று
தெரியவில்லை. ஒருவேளை வேலைத் தளத்தில் சுவற்றை ஒட்டி கட்டுமானத் தளவாடங்கள் அடுக்கப்
பட்டிருந்ததால் அந்தப் பக்கம் விழுந்து விட்டதோ என்னவோ!
அப்போது
சுவற்றிற்கு அருகில் உள்ள புழங்கு வெளியில் உட்கார்ந்து பாத்திரம் தேய்த்துக் கொண்டிருந்த
ஷர்மிளாவின் மீது சுவற்றின் பெரும்பகுதி விழுந்ததில் அவள் மயங்கி விழுந்து மூர்ச்சையாகி
அதிர்ச்சியிலேயே இறந்து விட்டாள்.
வேலைக்கு
பொறுப்பான என்ஜினியர் என்பதால் நான் கைது பண்ணப்பட்டேன். காவல் நிலையத்திலும் நீதி
மன்றத்திலும் எனக்கு ஒரு அட்சரமும் புரியாத அரபி மொழியில் ஏதேதோ வாத பிரதி வாதங்கள்
நிகழ்ந்து நான் சிறைக்குக் கொண்டு செல்லப் பட்டேன். ஷர்மிளா இறந்ததைத் தான் என்னால்
தாங்கிக் கொள்ளவே முடிய வில்லை.
ஜூன் 22,
2005 புதன் – அபுதாபி:
அலுவலகம் போனபோது அரஃபாப் அல் படீனில் வில்லா கட்டும் காண்ட்ராக்ட் கை நழுவிப்
போய் விட்டது என்று காச் மூச்சென்று சத்தம் போட்டார். நான் எதுவும் பேசாமல் அவரையே
பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.
அப்புறம்
கொஞ்சம் குளிர்ந்து ”நல்லவேளையாக இடிபாடுகளில் சிக்கி இறந்து போனது ஒரு இந்தியப் பெண்ணாக
இருந்தாள். அதே விபத்தில் ஒரு அரபியர் இறந்து போயிருந்தால் நீ சிரச்சேதம் பண்ணப் பட்டிருப்பாய்;
அல்லது வாழ்நாள் முழுவதும் சிறையிலேயே கழிக்க வேண்டி யிருந்திருக்கும்.
இப்போது
இறந்து போன இந்தியப் பெண்ணின் குடும்பத்திற்கு ப்ளட் மணியாக அதாவது இந்திய மொழியில்
நஷ்ட ஈடாக ஒரு லட்சம் திர்ஹாம் கொடுத்தால் நீ விடுவிக்கப் பட்டு விடுவாய். உன்னால்
கொடுக்க முடியுமா….?” என்றார். சுமார் பனிரெண்டு லட்சம் இந்திய ரூபாய்கள். என்னிடம்
அவ்வளவு பணம் மொத்தமாக இருந்திருந்தால் நான் ஏன் இங்கு வேலைக்கு வந்திருக்கப் போகிறேன்!
”நான்
ஏன் கொடுக்க வேண்டும்? கம்பெனிக்காகத் தானே அந்த வேலை நடந்தது. நான் வேலையில் சேர்வதற்கு
முன்பேயே வரைபடங்கள் அப்ரூவல் வராமலேயே குழி தோண்டி நீண்ட நாட்களுக்கு வெறுமனே வைத்திருந்ததால்
தான் மண் சரிந்து பக்கத்து வீட்டின் காம்பௌண்ட் சுவர் இடிந்து விழுந்தது. அதற்கு நானெப்படி
பொறுப்பாக முடியும்.….”என்றேன் கோபமாக.
”நீ
வேலையில் கொஞ்சம் சிரத்தையாக இருந்திருந்தால் அப்போதே எங்களுக்கு தவறைச் சுட்டிக்காட்டி,
வேலையைத் தொடராமல் பார்த்துக் கொண்டிருக்கலாமே. சரி போனது போகட்டும். கம்பெனி சார்பில் ஐம்பதாயிரம் திர்ஹாம் கொடுக்கிறேன்.
அதற்கு மேல் என்னாலும் கொடுக்க முடியாது. மிச்சப் பணத்தை நீ தான் எப்படியாவது ஏற்பாடு
செய்து கொடுக்க வேண்டும். அல்லது வருடக் கணக்கில் நீ சிறையிலேயே இருந்து கொள்….” என்றார்
தீர்மானமாக.
கையிருப்பில்
சுமார் இருபதாயிரம் திர்ஹாம் இருந்தது. இந்தியாவில் கிராமத்தில் இருக்கும் பூர்வீக
நிலத்தை விற்றால் மிச்சப் பணத்தைப் புரட்டி விடலாம். மனைவியிடம் பேசி அதற்கு ஏற்பாடு
செய்து கொள்ள முடிவு செய்தேன்.
”சரி.
ஆனால் நான் முழுசாய் விடுவிக்கப் பட்டதும் என்னை இந்தியாவிற்குத் திரும்பிப் போய் விட
அனுமதிக்க வேண்டும். இங்கு என்னால் தொடர்ந்து வேலை செய்ய முடியாது….”என்றேன்.
“உன்
இஷ்டம். வற்புறுத்த மாட்டோம்….” என்றார்.
v முற்றும்
(புலம்
பெயர்வு சிறுகதைப் போட்டியில் மூன்றாம் பரிசு பெற்றது.
காக்கைச்
சிறகினிலே – ஜூலை 2016 இதழில் பிரசுரிக்கப்பட்டது)
